غزل شمارهٔ ۱۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: رمیگرفت۶ بیت

ترک سرمستم که ساغر می‌گرفتعالمی در شور و در شر می‌گرفت

عکس خورشید جمالش در جهانشعله می‌زد هفت کشور می‌گرفت

چون صبا بر چین زلفش می‌گذشتبوستان در مشک و عنبر می‌گرفت

هر دمی از آه دودآسای منآتشی در عود و مجمر می‌گرفت

بوسه‌ای زو دل طلب می‌کرد لیکاین سخن با او کجا در می‌گرفت

قصهٔ دردش عبید از سوز دلهر زمان می‌گفت و از سر می‌گرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالت مستی و عشق شدید خود اشاره می‌کند. او وصف می‌کند که چگونه زیبایی محبوبش (که به آن «عالمی» نامیده می‌شود) بر دل و جهان تأثیر گذاشته و شور و شوق ایجاد کرده است. تصویر زیبای معشوق مانند خورشید در دل او شعله‌ور است و هر نسیمی که به زلف‌های او می‌وزد، بویی خوش به همراه دارد. شاعر از غم و آتش دل خود نیز سخن می‌گوید و می‌گوید که بوسه‌ای از معشوق می‌خواهد، اما می‌داند که این خواسته‌اش ممکن نیست. در نهایت، شاعر با حسرت، قصه درد دلش را روایت می‌کند و از سوز و گداز خود می‌گوید.