غزل شمارهٔ ۱۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازبرفت۷ بیت

رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفتچه چاره سازم از این پس چو چاره‌ساز برفت

سوار گشته و عمدا گرفته باز به دستنموده روی به بیچارگان و باز برفت

به گریه چشمهٔ چشم بریخت چندان خونکه کهنه خرقهٔ سالوسم از نماز برفت

جز از خیال قد و زلف یار و قصهٔ شوقدگر ز خاطرم اندیشهٔ دراز برفت

ز منع خلق از این بیش محترز بودمکنون حدیث من از حد احتراز برفت

دریغ و درد که در هجر یار و غصهٔ دهربرفت عمر و حقیقت که بر مجاز برفت

عبید چون جرست ناله سود می‌نکندچو کاروان جرس جمله بیجواز برفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر جدایی از یار و غم زندگی متحمل شده است، صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که صبر و دلش به کلی از دست رفته و هیچ چاره‌ای برای بهبود وضعش وجود ندارد. در این میان، او به یاد چهره یار و زیبایی‌های او میفتد و می‌بیند که تمام افکارش درگیر عشق و دلتنگی است. شاعر همچنین از محدودیت‌هایی که در ارتباط با مردم داشته، ابراز ناراحتی می‌کند و از گذر عمر و حقیقتی که در جستجوهای بیهوده‌اش از دست رفته، غمگین است. پایان شعر اشاره به ناامیدی او دارد، که حتی ناله و فریادش هم از دست رفته است و نمی‌تواند تاثیری داشته باشد.