شمارهٔ ۹۰

۷ بیت

نه این زمان ز می جلوه تو من مستمکه سالهاست از این باده کهن مستم

دراین بهار ندانم بسر چها دارمکه دیگران بچمن جرعه نوش و من مستم

اگر نه بلبل زارم چرا بفصل بهارز آب و رنگ گل و نکهت چمن مستم

روم بکعبه و دیر و بسوزم این زنارکه آن صنم نکند همچو برهمن مستم

ز چین طره نماید چو نافه بخشائیکند ز غالیه چون آهوی ختن مستم

زهی حکایت عشقی که بعد چندین سالکند ز قصه شیرین و کوهکن مستم

لب از عصاره انگورتر چرا سازمکنونکه نور نمود از می سخن مستم