شمارهٔ ۶۸
بهار آمد ای بلبل خوش نفسبنال از اسیری چه من در قفس
چه حاصل ترا زین بهاران بپیشکه خواهد رسیدن خزانش ز پس
مکن تکیه هرگز به بنیاد عمرکه برباد تکیه نکرده است کس
بدست آرد امروز سامان کارکه فردا نماند ترا دسترس
مشو رنجه از جوشش مردمانکه با شکر آید هجوم مگس
بدنبال چشم تو آن خال چیستمگر مستی افکند از پی عسس
چه نورم بتن تا نفس باقیستکنم هر زمان وصلت ای جان هوس