شمارهٔ ۶۵

۷ بیت

بیا ای از رخت چشم بدان دورمکن از خویش نیکان را تو مهجور

کنون کز ساغر عشرت شدی مستچنین ما را بغم مگذار مخمور

ز رویت چشم هرگز برنداریمکه ما را در نظر هستی تو منظور

توان مستور مهرت داشت در دلاگر ماندی می اندر شیشه مستور

مرا مستی ز لعل و چشم ساقیستنه از جام بلور و آب انگور

دلی دیگر نمی بینم در این شهرکه نبود از غم هجر تو مسرور

ز رویت تافته تا نور نوریتجلی زار گشته عالم از نور