شمارهٔ ۴۷

۵ بیت

منم که با مژه تر کنم گهر سوراختوئی که کرده ز تیر غمم جگر سوراخ

ز بسکه چشم ببام و درت نهادم شدز کاوش مژه ام جمله بام و در سوراخ

بیاکه ناوک آهم دل فلک هر شبجدا ز ماه رخت کرده تا سحر سوراخ

تو رفتی و ز قفای تو هر قدم کردمزمین خشک بخوناب چشم تر سوراخ

عجب مدار که نور از ضمیر چون خورشیدکند بناوک حسرت دل قمر سوراخ