شمارهٔ ۳۷

۷ بیت

سروی چو قدت جلوه کنان گه بچمن خاستکز جلوه چو گلزار همه شهر بیار است

گل گرچه بود خرم و زیبا و دلارامچون روی دلارای تو کی خرم و زیباست

تا صنع خدا جمله بیکباره به بینندخلقی شده ناظر بجمالت ز چپ و راست

چون عشق بصد پرده نهانش نتوان کرداین حسن و ملاحت که ز رخسار تو پیداست

صد خار جفا بیند و بر گل نکند بازبلبل که ز عشق رخ گل واله و شیداست

نگذاشت مرا هیچ بدل صبر و نه طاقتبازوی قوی پشت غمت بسکه تولاست

منظور بجز نور حق از روی تواش نیستچون نور کسیرا که نظر روشن و پیداست