شمارهٔ ۲۹

۷ بیت

نمیدانم دلم را حال چونستهمیدانم که از دست تو خونست

نگارا بی گل روی تو رویمنگارین از سرشک لاله گونست

بیغما بردی و بازم ندادیعنان دل که از دستم برونست

برون ناید بداروی طبیبانز تو دردی که ما را در درونست

منم فرهاد و عشقت تیشه هر روزتوئی شیرین و صبرم بیستونست

چو مجنون در شکنج زلف لیلیدلم پابست زنجیر جنونست

خنک جائیکه از روی تو نورشبگلزار تجلی رهنمونست