شمارهٔ ۲۲

۸ بیت

بدل بنشسته تا نقش خیالتنظر نگشاده ام جز بر جمالت

چرا پیچم سر از هجران خونریزکه دارم خونبهائی چون وصالت

نگارا صد رهم کشتی و آخرنپرسیدی ز من چونست حالت

ز جورت نالم و ترسم نشیندبدل از ناله او گرد ملالت

خورد گر خون مردم ترک چشمتچو شیر مادرش کردم حلالت

کمالت را چسان آرم به تحریرکا ناید در قلم شرح کمالت

بدین خوبی و لطف ودلربائیندیدم در جهان هرگز وصالت

چو نور از پای تا سربرنگیرمگرم هر دم شود سر پایمالت