شمارهٔ ۲۳۹

۸ بیت

چنان مستم ز یار نازنینیکه از مستی ندانم کفر و دینی

من آن ساعت بریدم دست از جانکه دل بستم بمهر مه جبینی

سلیمان ار نیم از دولت عشقجهانی باشدم زیر نگینی

خوشا آن ژنده پوش بیسر و پاکه دست افشاند از هر آستینی

مهی کش خوابگه سنجاب شاهیستچه غم دارد ز خاکستر نشینی

بتی دارم که هر تاری ز زلفشبود عشاق را حبل المتینی

نه جز یاد رخش دل را انیسینه جز کنج غمش جان را قرینی

دلی گر روشن از نور علی نیستبه فرمان حقش نبود یقینی