شمارهٔ ۲۲۵

۱۱ بیت

روی بهر چه هر دم سوی گلشنبیا گلهای اشگم بین بدامن

دلم کائینه نور تجلی استمدام از عکس رویت هست روشن

ز سروت کی کند دل قمری جانکه طوق بندگی دارد بگردن

چه حد خورشید تابان را که آیدبطرف کعبه کویت ز روزن

تو آنشاهی که جبریل امین رادر خلوت سرایت گشته مأمن

نبودش آن تزین عرش اعظمز نعلینت نمیشد گر مزین

بجز نور رخت در کعبه و دیرنجوید دیده شیخ و برهمن

تو جان عالمی عالم تن توکجا بیجان حیاتی هست بر تن

فلک گر باردم از کین بسر تیغبود مهر توام در بر چو جوشن

ز گفتارت که برهانیست قاطعحدیث کاف و نون گشته مبرهن

ز رخسارت که مرآت الهیستشده نور علی ما را مبین