شمارهٔ ۱۲۳

۷ بیت

ای گرفتار بزلف تو پریشانی چندکشته تیغ غمت بیسر و سامانی چند

تیره از زلف سیاهت شب عشاقانیروشن از نور رخت شمع شبستانی چند

چشم جادوگر تو فتنه ترسا و یهودخال هندوت زده راه مسلمانی چند

جذبه شوق رخت گر نبود راهنماکی توانکرد دمی قطع بیابانی چند

شرف کعبه وصلش تو چه دانی که ترانخلیده است بپا خار مغیلانی چند

منم آن بلبل نالان که بکویت شب و روزریزم از خون مژه طرح گلستانی چند

شمه خواست نگارد ز غمت نور علیآتش افتاد ز کلکش بگلستانی چند