شمارهٔ ۱۲۲

۷ بیت

نه هر که دل برد آئین دلبری داندنه هر که سر دهد اسرار سروری داند

نه هرکه دم ز وفا زد کند وفادارینه هرکه کرد جفائی ستمگری داند

نه هر مهی که ز برج جمال طالع شدچو آفتاب خطت ذره پروری داند

نه هر که بست بهم حل و عقد زیبق رادرون بوته تن کیماگری داند

درآن محیط که نبود کرانه پیدانه هرکه لطمه برآرد شناوری داند

بهر که نیست خریدار حسن خود مفروشکه قدر و قیمت ناهید مشتری داند

بغیر نور علی همچو حافظ شیرازکه لطف طبع و سخن گفتن دری داند