شمارهٔ ۹۵۲
وه که جهان در گرفت سوزِ دمِ عاشقانکون و مکان درکشید موجِ غمِ عاشقان
غلغلِ اِستبشرُوا در ملکوت اوفتادباز نهان شد عیان آن صنمِ عاشقان
عشق به دستِ ازل تا به دوامِ ابدبر فلکِ مستقیم زد علمِ عاشقان
چون متحرّک شود موکبِ رایاتِ عشقروحِ امین سر نهد در قدمِ عاشقان
محرم اگر نیستی پای درین ره منهاز سرِ عَمیا مرو در حرمِ عشاقان
برگذر از ما و من بیش و کم خود مبینزان که کم و بیش نیست بیش و کمِ عاشقان
رنگ دو رنگی مکن کز ازل استادِ کارسکّه ی وحدت نهاد بر درمِ عاشقان
آینه ی آهنین صورتِ کجبین بودسینه ی یک دیگرست جامِ جمِ عاشقان
کلکِ نزاری کند چهره ی معنی ترازخطِّ خطا کی روی بر قلمِ عاشقان