شمارهٔ ۹۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ات۱۳ بیت

ز من سرگشته در کویِ خراباتچه می خواهند اصحابِ کرامات

ز فطرت نیست بیرون آفرینشیکی گنگ و یکی صاحب مقالات

ندایِ لَن ترانی چون شنیدیمکن اصرار بر طورِ مناجات

مقامِ عاشقان جایی ست بی جایز خود بیرون شو و رفتی به میقات

اگر عاشق نیی زفتی فسردهوگر هستی چه می خواهی ز طامات

به دوران در میفکن خویشتن راوگر افتاده ای هیهات هیهات

ندانم تا کی ای آسیمه سر بازبرون آیی ز دورانِ سماوات

مجاریِ دماغ ار عقل داریبپرداز از محالات و خیالات

وگر در بندِ خویشی چاره یی کنبرون آی از خیالات و محالات

وگر بیرون شدی یک باره از خویششدی فی الجمله مستغرق در آن ذات

به اِلّا گر رسیدی رستی از لاازین جا بازدانی نفی و اثبات

نزاری زنده دل را دوست داردنه میّت را چون رهبان عزّی ولات

دو چشم از هرچه غیرِ اوست بربنداگر با دوست می خواهی ملاقات

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر تلاش برای درک عشق و رسیدن به مقام عاشقانه است. شاعر از سرگشتگی در دنیا و جستجوی معانی عمیق سخن می‌گوید و به تجربه‌های روحی و معنوی اشاره می‌کند. او همینطور به فرد می‌گوید که برای دست‌یابی به حقیقت، باید از خود و خیالاتی که او را در بند کرده‌اند، رها شود. بی‌جایی مقام عاشقان و نیاز به دوری از دنیای مادی برای رسیدن به حقیقت از دیگر مفاهیم مهم غزل است. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند که چشم‌ها را بر هر چیز غیر از دوست ببندید، تا بتوانید به درک و وصال حقیقی دست یابید.