شمارهٔ ۹۰۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازمیایم۷ بیت

صبا بگوی به یارم که باز می‌آیمبه جان رسیده سویِ دل نواز می‌آیم

چو حاجیان به سویِ کعبه ی زیارتِ دوستبه دیده هر قدمی‌در نماز می‌آیم

به بر گرفته میانِ تو کی بود که چو خضرکنارِ چشمه ی حیوان فراز می‌آیم

ز در درآیی و صحنِ سرا بیاراییتو می‌خرامی‌و من پیش باز می‌آیم

کرشمه ی تو مرا می‌رباید از من و منبه غمزه ی توبه صد اهتزاز می‌آیم

دلم که در خمِ زلفِ تو مبتلاست گواستکه من به جان ز شبانِ دراز می‌آیم

همان نزاریِ محمودم ار قبول کنیکه در مواکبِ حسنِ ایاز می‌آیم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به یار خود پیام می‌دهد که به زودی بازخواهد گشت. او از عشق و اشتیاقش به یار می‌گوید و خود را شبیه حاجیانی می‌داند که به زیارت کعبه می‌روند. شاعر احساس می‌کند هر قدمی که به سوی یار برمی‌دارد مانند نمازی است. همچنین به یادآوری از خضر و چشمه حیات اشاره می‌کند و دلش به زلف یار گرفتار است. او از زیبایی‌های یار سخن می‌گوید و خود را فدای آن می‌کند. در نهایت، شاعر به نام نزار و محمود اشاره کرده و از یار می‌خواهد تا او را بپذیرد و بداند که او با عشق و ستایش به سوی او می‌آید.