شمارهٔ ۸۷۷
جان برای تو که هم دردی و هم درمانمسر فدای تو که هم جانی و هم جانانم
با تو چون قامت تو از دگران آزادمبی تو چون وصل تو از بی نظران پنهانم
لوح سودای تو چون باد ز سر می گیرمدر سر اندوه تو چون آب ز بر می خوانم
عشق روحانی سوزان تر از این ممکن نیستکز تف آه جگر برق همی سوزانم
گر خیالی ست کسی را و تصور بنددکز تو برگردم و خو باز کنم نتوانم
دیده بر قبضه ی ابروی کمان دارم و تیربر جگر میخورم و روی نمی گردانم
شب هجران تو گر تا به قیامت باشددیده بر هم نزنم ور مژه خون افشانم
گر سگم خوانی و کس باز نزاری خوانددهنش بشکنم و یا سه بدو برسانم