شمارهٔ ۸۷۱
نکرد با سر زلف تو هیچ کار دلمببرد در طلب وصل روزگار دلم
بر آتش است درونم چو کوره ی حدادچگونه بر سر آتش کند قرار دلم
در انتظار خلاصی ز تنگنای وجودبه گردِ سینه برآید هزار بار دلم
چنان که مادر مشفق عزیز فرزندیغمت به مهر گرفته ست در کنار دلم
چو نیست منزلش اندر خورِ نزول غمتبود ز روی خیال تو شرم سار دلم
کدام دل، ز کجا دل، که راست دل، کو دلکه از دو دیده برون کردی ای نگار دلم
چو قطره قطره برون شد ز دیده چون گویمز من مکابره بر بوده ای بیار دلم
گر اختیار دل از دست پیش ازین رفته ستکنون ز دست بشد هم چو اختیار دلم
چنان مکن که به حسرت فرو شود جانمکه بس به درد فرو شد به انتظار دلم
چه سود اگرچه بگویی بسی ز بعد وفاتکه از وفات نزاری بسوخت زار دلم