شمارهٔ ۷۷۹
کرد آشکار بادِ بهاری نهانِ گلوز گشتِ روزگار یقین شد گمانِ گل
اندوه و غم نهان شد و لهو و طرب یقینتا گشت آشکار جمالِ نهانِ گل
تا باز شد دو دیدۀ ابر از گریستنیک دم قرار نیست ز خنده دهانِ گل
چون گل ز کبر و ناز نگوید همی سخنبلبل بود به وقتِ سخن ترجمانِ گل
گویی نسیم دعوتِ عیسی همی دهدهر باد کان برون جهد از بادبانِ گل
شاخِ گل آسمان شد و از ابرِ نو بهارپر مشتری و زهره شود آسمانِ گل
ای من غلامِ خالِ رخ ماه رویِ خویشچون نقطه ای ز مشک زده بر میانِ گل
از لعل سیم دارد و از مشکِ ناب چشمآن در میانِ یاسمن این در میانِ گل