شمارهٔ ۷۵۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اروصال۹ بیت

گذشت عمرِ گرامی در انتظارِ وصالدریغ صحبتِ یاران و روزگارِ وصال

دریغ نیست دلم در عذابِ هجر دریغکه جز دریغ نمانده ست یادگارِ وصال

شد آن زمانه که در پای مال بود فراقکنون به دستِ فراق است اختیارِ وصال

دو مشکل است میانِ دو خصم رویارویکه بخت یارِ فراق است و جهد یارِ وصال

عذابِ محشرِ هجران قیامتی دگرستنه خلق را به قیامت بود قرارِ وصال

چه روز بود که هجران سیاه کرد چو شبجهانِ روشن بر چشمم از غبارِ وصال

به صد زبان به زمانی هزار شکر کنماگر به خواب ببینم دمی کنارِ وصال

چو احتمال نمی دارم انتقامِ فراقچه گونه در نگریزم به زینهارِ وصال

نزاریا به قضایِ فراق راضی باشکه جز شرابِ رضا نشکند خمارِ وصال

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به غم و اندوه ناشی از فراق و جدایی از یار می‌پردازد. او از گذر عمر در انتظار وصال و دیدار یاران و دوستان سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که درد جدایی برایش تحمل‌ناپذیر است. در این شعر، فراق به‌عنوان حاکم و وصال به‌عنوان آرزو مطرح شده است. شاعر به عذاب و سختی‌هایی که ناشی از جدایی است، اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی جز یاد وصال در دلش نمانده است. او همچنین از روزهای تاریک و غبارآلودی صحبت می‌کند که در آن جدایی بر زندگی‌اش سایه افکنده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که باید با قضا و قدر فراق غذا ازدواج کند و شکرگزار لحظاتی باشد که در خواب وصال را می‌بیند.