شمارهٔ ۷۴۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امعشق۱۰ بیت

مستیم از مبادیِ فطرت ز جامِ عشقآری مدام مست شدیم از مدامِ عشق

بر بویِ تبعثون شب و روزم خراب و مستتا مست سر ز خاک بر آرم به کامِ عشق

ببینی نهاده سویِ لحد اندرونِ خاکباشد هنوز بویِ می ام در مشامِ عشق

هر دم زبانِ حال رساند به گوشِ مناز ساکنانِ عالمِ بالا پیامِ عشق

پر فتنه روزگارِ پریشان چو زلفِ دوستما معتکف نشسته به دارالسَّلامِ عشق

بر نقطۀ مراد نگردد کسی که اوبیرون بود ز دایرۀ اهتمامِ عشق

امرست عشق و عقل ازو یافت فیضِ نورهر کس ولی نداند سّرِ کلامِ عشق

هر کس نیافت ره به سرِ گنجِ کُنجِ ماهر مرغ را قبول نکرده ست دامِ عشق

بر ملکتِ سخن نشود شاه هم چو منهر کو نبود ز اوّلِ فطرت غلامِ عشق

در ضبطِ ملکِ نظم نزاری شجاع شدتا بر کشید تیغِ زبان از نیامِ عشق

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و سرمستی ناشی از آن اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشق، چنان مستانه‌اش کرده که از جام عشق همیشه مست است. هر روز و شب به بوی عشق و حال و هوای آن مجذوب است و حتی در لحظات نزدیک به مرگ، هنوز بوی عشق را احساس می‌کند. پیام عشق از عالم بالا به او می‌رسد و او در دنیای پریشان، به آرامش و سکوت عشق پناه می‌برد. شاعر تأکید می‌کند که عشق بالاتر از عقل است و فقط کسانی که به عشق واقعی دست یافته‌اند، می‌توانند معنای عمیق آن را درک کنند. در نهایت، او به قدرت کلام و هنر خود اشاره می‌کند و نمایانگر این است که عشق، نیرویی است که او را به خلق این شعر واداشته است.