شمارهٔ ۷۱۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: وش۱۱ بیت

درد عشق است ای ملامت گر خموشنیست این بحری که بنشیند ز جوش

چاشنی کن گر نداری ذوقِ میطالب دردی درآ و دُرد نوش

روز و شب جانت به جان می پروردبیش از این جرمی ندارد می فروش

ای که می گویی نصیحت کار بندهرگز او خود در نمی آید به گوش

منزلی باشد که هوش آنجا بودگو کدام است این نشانم ده به هوش

با که برگویم که زان حضرت به منهر زمان پیغام می آرد سروش

راست می گفتم وگرنه از کجاستدر جهان افتاده چندینی خروش

هم نمی گویم که مردم گفته اندسرّ سلطان تا توانی بازپوش

عقل با من گفت کای کوته نظربیش از این در کسب بدنامی مکوش

عشق می گوید فضولی می کندگو نمی دانی زبان ما خموش

گر نزاری را نمی دانی که چیستداغ او دارد ببین اینک دروش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درد عشق و احساسات عمیق ناشی از آن است. شاعر به ملامت‌گرانی که دربارهٔ عشق نصیحت می‌کنند، پاسخ می‌دهد و می‌گوید که عشق به قدری عمیق و پرشور است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. او از درد و عواطفش می‌گوید و اینکه شب و روز جانش به عشق می‌گذرد. شاعر به عشق و درد آن اشاره می‌کند و از کسانی که نمی‌فهمند عشق چیست انتقاد می‌کند. او دربارهٔ پیغام‌هایی که از عشق می‌گیرد و از افرادی که درک عمیق از عشق ندارند سخن می‌گوید. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق واقعی را نمی‌توان با عقل و نصیحت کنترل کرد و باید آن را تجربه کرد.