شمارهٔ ۵۹۴
زان گوشۀ دهن که شکر می کنی نثاریک بوسه بی مِکاس بده جانِ من بیار
گردن مکش نغوله بده کودکی مکندر چاشنیِ بوسه غرض نیست سر در آر
لایق بود بر آمده تا بر لبِ تو میمن هم چو چشمِ مستِ تو افتاده در خمار
کوته مدار دستِ من از لب که دور بادگل زارِ عارضت ز زبانِ درازِ خار
نی نی که هست عارضِ تو سبزه زار جاننه سبزه بردمد ز لبِ چشمه نو بهار
گر پرسد از تو مدّعی ای کآن خطِ سیاهبر عارضِ تو چیست مشو طیره زینهار
گو عنبرست بر طبقِ سیم کرده حلیا مشکِ سوده بر ورقِ سرخ گل نثار
گو گِردِ رویِ چون قمرم نقش بندِ حسنخواهد کشید دایره یی آفتاب وار
یا شبنم است بر طرفِ برگِ نسترنیا کوثرست و بر لبِ کوثر بنفشه زار
یا کوزۀ نبات میانِ گلاب دانیا چشمۀ حیات سیاهیش برکنار
وین حجّت ار قبول ندارد بگو که هستدودِ دلِ نزاریِ شوریده روزگار