شمارهٔ ۵۸۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اید۱۰ بیت

حذر ز فتنۀ آن ترکِ مست می بایدچنان که هر که بگیرد ز دست برباید

که زهره دارد از آن سنگ دل که بربایدمگر کسی که به جان التفات ننماید

دلی به هر سرِ مویی ز زلف بر بندداگر گره ز کمندِ نغوله بگشاید

میانِ راه بیا تا بگیرمش دامنبه دادخواه ببینم کزو چه می آید

چو دل برفت به یک بوسه التفات کنمو گر سرم برود نیز گو برو شاید

ز رویِ خوب چو اخلاقِ زشت قاعده نیستبدین قدر نه بر آنم که منع فرماید

یقینم ار همه جز آبِ زندگانی نیستبه خونِ هم چو منی دست در نیالاید

به حسن غّره نباشد مگر چو می داندکه گل به باغ پس از هفته یی نمی پاید

که در زمانه بر آساید از حیات دمیکسی که یک نفس از عیش بر نیاساید

نزاریا دو سه روزی که هست تازه بر آیکه از حیات حصولِ مرا دمی باید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به هشدار درباره فتنۀ عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به کسانی که به محبت و جذابیت دیگران دل می‌بندند، توصیه می‌کند که مراقب عواقب آن باشند. او از سختی و سنگ‌دلی دل‌بر می‌گوید که ممکن است عشق را با مشکل مواجه کند و تصریح می‌کند که دل‌باختگان باید در انتخاب خود دقت کنند. شاعر سپس بر این نکته تأکید می‌کند که زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی دائمی نیستند و باید از لحظات زندگی بهره برد. در نهایت، او به ارزش عیش و زندگی اشاره می‌کند و پیشنهاد می‌کند که از فرصت‌های زندگی نهایت استفاده را ببریم، چرا که هر لحظه از آن ممکن است به اتمام برسد.