شمارهٔ ۵۵۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ند۱۱ بیت

مکن چندین ملامت ای خردمندمن دیوانه را بگذار در بند

زمام عقل من در دست عشق استرضا از بنده و حکم از خداوند

نمی دانم گناه خویشتن رادلی دارم به جانان آروزمند

جفا بردن ز نیکوروی تا کیتحمل کردن از بدگوی تا چند

چه می خواهی ز من ای مرد عاقلنمی دانی که مجنون نشنود پند

منه ساقی دگر بر آتش تیزبپرس از سوز عشق ای یار مپسند

به پاکانت کز این آلایشم پاکولی باور نمی دارند سوگند

سری دارم سبک چون باد صرصرغمی دارم گران چون کوه الوند

چو سایه بر اثر می بایدم رفتکه با خورشیدم افتاده ست پیوند

اگر بر گریه ی زار نزاریبه شوخی ناسپاسی میزند خند

چه شاید کردن آن را کش خبر نیستز سوز مادران کشته فرزند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالت دیوانگی و عشق خود سخن می‌گوید و از خردمندان می‌خواهد او را درک کنند. او می‌گوید که عقلش تحت تأثیر عشق است و نمی‌داند چه گناهی کرده است. شاعر به جفای محبوب و رنج ناشی از حرف‌های بد دیگران اشاره می‌کند و می‌پرسد که عقلای جامعه چه انتظاری از او دارند، در حالی که مجنون راه پند را نمی‌فهمد. او همچنین از رنج و غم سنگین در دلش صحبت می‌کند و به رابطه‌اش با محبوبش مانند سایه‌ای اشاره می‌کند. در نهایت، به احساسات عمیق و غم‌انگیزی که از فقدان و دردهای عشق به وجود آمده است، اشاره می‌کند.