شمارهٔ ۵۳۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ازاوردهاند۱۳ بیت

عاقلان بسیار از من احتراز آورده اندپیش از این اکنون همان آوازه بازآورده اند

احتراز از خلق برامرست انکاری صحیحکس نمی داند که از فطرت چه راز آورده اند

هر کسی را هست بازاری و قدر و قیمتینیست آن نقدی که اینجا بر مجاز آورده اند

در میان نامرادی هست رازی سر به مهرکان نهان از گرد نان سرفراز آورده اند

خلق نازک معده را چون طاقت این نقد نیستلاجرم بر راز دانا احتراز آورده اند

ناشناسان هر کس از رای و توان خویشتنابلهانه قصه ای دور و دراز آورده اند

ترک آنها کن که می آرند پیش بت نمازسجده آنجا کن که بت را در نماز آورده اند

آفرین بر همت آزادگان کز ابتدابر خلاص خویشتن خط جواز آورده اند

این همه حوران فردوسی به صحرای جهاناز برای عارفان پاک باز آورده اند

نیست شو در خود نزاری ترک سوز و ساز کنکفر و دین را از برای سوز و ساز آورده اند

محو می باید شدن در دوست چندین قصه چیستجان در این منزل ز بهر دلنواز آورده اند

بنده بخشایا به مردانی که وقف امتحانسر برون از پای مال حرص و آز آورده اند

بی سر و پایی تهی دستم نیازم در پذیرخود تهی دستان به درگاهت نیاز آورده اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که عاقلان و حکیمان از ارتباط با مردم دوری می‌کنند، زیرا نمی‌توانند رازهای فطرت انسان را درک کنند. هر فرد ارزش و جایگاهی دارد، اما ارزش واقعی چیزهایی فراتر از ظواهر و مجازها است. رازهایی در زندگی وجود دارد که از چشم‌ها پنهان‌اند و تنها عارفان واقعی می‌توانند به آن‌ها دست یابند. شاعر به اهمیت خودشناسی و نادیده گرفتن نظرات نادرست نا‌شناسان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که سجده باید فقط برای حقیقت باشد. او به همت آزادگان که به دنبال رهایی هستند، و به جایگاه خاص عارفان در جهان اشاره می‌کند. در نهایت، شعر به نیاز انسان برای خلوص و اتصال به حقیقت اشاره دارد و بر این نکته تأکید می‌کند که تنها با دل و جان می‌توان به عمق معانی و رازهای زندگی پی برد.