شمارهٔ ۴۶۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ازد۷ بیت

گر مرا دل نواز بنوازدرایتِ دولتم برافرازد

خود دگر بار از آن همی ترسمکه به دیدار ما نپردازد

راستی را بر آفتابِ سپهررسدش گر به حسن می نازد

مهرۀ مهر بر بساطِ نشاطنیست ممکن که کس چو او بازد

لیک یک عادتِ دگر داردهمه با رایِ خویشتن سازد

عاشقان را ز خویش بستاندخان و مان شان به کل براندازد

دوستان را بر آتشِ هجرانچون نزاریِ زار بگدازد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر در ابیات ابتدا به نوازش دل‌نواز اشاره می‌کند که موجب خوشحالی و سربلندی او می‌شود، اما در عین حال از ترس بی‌توجهی معشوق به او سخن می‌گوید. او به زیبایی و جذابیت معشوق و تأثیر آن بر دیگران اشاره می‌کند، اما در ادامه نشان می‌دهد که معشوق عادت‌هایی دارد که به او و عاشقانش آسیب می‌زند. بخصوص، شاعر از عذاب و دلتنگی دوستانی صحبت می‌کند که بر اثر دوری معشوق، زخم‌های عمیقی در دل دارند. به طور کلی، شعر به احساساتی چون عشق، ترس، امید و درد ناشی از فقدان و جدایی می‌پردازد.