شمارهٔ ۴۵۷
زمانه عهد و وفا عاقبت ز سر گیردمفارقت ز میان من و تو برگیرد
مرا تو جان و جهانی و خاک بر سر دلاگر به جای تو هرگز کسی دگر گیرد
چو دل هر آینه در کار دوست خواهد شدچرا به هرزه کسی یار مختصر گیرد
محب صادق هم خانه بلا باشدفدای دوست چرا از بلا حذر گیرد
به وصل دست نمی گیردم فراق حبیبکه داند آری عاقبت مگر گیرد
عجب مدار که انسان کشته زنده شودکه گر سرش برود دوستی ز سر گیرد
حذر ز مشعله عشق کز حرارت شوقبه یک شرر در و دیوار عقل در گیرد
نزاری از صدف سینه هر زمان بی دوستچو ابر دامنِ افلاک در گهر گیرد