شمارهٔ ۴۲۸

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ارد۹ بیت

عمری که مردِ عاشق بی دوست می گذاردهرگز روا نباشد کز زندگی شمارد

بی ذکرِ او وبال است گر یک سخن بگویدبی یادِ او حرام است گر یک نفس برآرد

حاسد به طعنه گوید کز دوست می شکیبدمن می روم و لیکن بختم نمی گذارد

سنگین دلان بخندند از بی قراریِ مارضوان اگر ببیند رویِ تو حالت آرد

گر تلخ گفت شیرین فرهاد می پسنددور زهر می فرستد چون نوش می گوارد

قاضی چه کار دارد با اعتقادِ عاشقگو از پسِ قضا رو گر شرع می گذارد

در آتشِ جدایی بس معجزی نباشدبر آبِ چشمِ عاشق گر سیلِ خون ببارد

با آن که در حضورم اثبات جهل باشدپنداشتم به غیبت کز ما خبر ندارد

تنها مرو نزاری زیرا کسی ببایدکو را به ما نماید ما را بدو سپارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عاشقانی است که بدون عشق معشوق زندگی می‌کنند. شاعر می‌گوید که عمر بدون دوست واقعی هیچ ارزشی ندارد و هر لحظه‌ای که بدون یاد معشوق بگذرد، وبال بر عاشق است. او به حسادتی که دیگران نسبت به عشقش دارند اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در شرایط سخت نیز عشقش او را رها نمی‌کند. این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و معضلات جدایی، درک عشق و تنهایی اشاره دارد و می‌گوید که تنها بودن در این وضعیت دشوار و غیرقابل تحمل است. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که تنها نرود و کسی را به او بسپارد.