شمارهٔ ۴۱۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: رگردد۱۰ بیت

اگرم باز ملاقات میسّر گرددبخت باز آید و ادبار ز من برگردد

گرچه با هم چو منی وصلِ تو از رویِ قیاسصورتی نیست که در عقل مصوّر گردد

هم بکوشم که به هر گاه که یک روی کنندهر چه مطلوب بود زود میسّر گردد

نیک بخت است که بر خاکِ سر کویِ حبیبرخصتی یابد و چون خاک مجاور گردد

بختِ من بین که رقیبم چو ببیند از دوربا گران جانی در حال سبک بر گردد

سرِ مویی نکند در دلِ سنگینش اثرگر به سیل آبِ سرم خاک به خون تر گردد

گردِ کویِ تو به بویِ سرِ زلفت گردمهم چو پروانه که بر شمعِ معنبر گردد

گوشه یی بر فکن از برقع و طلعت بنمایتا به دیدارِ توم دیده منوّر گردد

روزگاری ست که بر ماهِ تو مهر آوردمدلِ حر با صفتم ز آن همه بر خور گردد

هر که را آرزویِ مهر و وفا خواهد کردچون نزاری ز پیِ ازهر و مزهر گردد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شوق دیدار معشوق است. شاعر آرزو دارد که دوباره با معشوق ملاقات کند و معتقد است اگر فرصت دوباره‌ای باشد، بختش به او روی خواهد آورد. او از عشق و دلتنگی خود می‌گوید و اینکه حتی در سختی‌ها و دوری از معشوق نیز عشقش پابرجاست. شاعر خود را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که به دور شمع می‌چرخد و به معشوقش نزدیک می‌شود. همچنین، دعوتی از معشوق دارد که نمایی از خود نشان دهد تا دل او روشن شود. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که هر کسی آرزوی محبت و وفا دارد، باید مانند او به دنبال معشوق باشد.