شمارهٔ ۴۰۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ندافتد۷ بیت

دلم به دامِ تمنّایِ عشق چند افتدشکالِ پایِ من از عقل ناپسند افتد

گناهِ دیدۀ شوخ است این که هر ساعتدلم چو صیدِ زبون در خمِ کمند افتد

چه خوش بنازم اگر دامنِ وصالِ فلانبه کام در کفِ چون من نیازمند افتد

چه سرو خوانمت آخر کدام نی شکریبدین حلاوت ممکن بود که قند افتد

اگر به باغ درآیی ز رشکِ قامتِ توچو بید ولوله بر عرعرِ بلند افتد

اگر مرا بکشند از محبّتِ تو چه باکمحال باشد اگر عشق بی گزند افتد

نزاریا به زه آور کمانِ آه و بنالچنان که تیرِ فغانت به بیرجند افتد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به احساسات عاشقانه و دردمندانه خود می‌پردازد. او از دلتنگی و تمایل شدید به عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که عقلش در برابر این احساسات ناتوان است. عشق او را به دام انداخته و دلش همچون صید بی‌زبان در چنگال عشق گرفتار شده است. او از زیبایی معشوق خود و احساس نیاز به وصال او سخن می‌گوید و می‌خواند که اگر معشوق به باغ بیاید، همه چیز تحت تأثیر زیبایی‌اش قرار خواهد گرفت. شاعر همچنین به تحمل درد و رنج عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر عشق او را بکشد، برایش اهمیتی ندارد، زیرا عشق واقعی همواره با چالش‌ها و سختی‌ها همراه است. در نهایت، او از عواطف عمیق و رنج‌های ناشی از عشق یاد می‌کند.