شمارهٔ ۴۰۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: د۹ بیت

تا نیستی در آمد و هستیِ ما ستدهم صبر در حجاب شد از ما و هم خرد

ما عاشقانِ کویِ خرابات دم زنیمکز زاهدانِ صومعه بویِ وفا نزد

از حرص و آز تن به عنا در نداده ایمهم چون درختِ توت لگد خورده از قفد

دیوانگانِ ملکِ خداییم و خلق رادر ما ز راهِ عقل تصرّف نمی رسد

ما را به رنگ و بوی تفاوت نمی کندگر اطلس است پوشش و گر پارۀ نمد

محرابِ دینِ ما خمِ ابرویِ او بس استیک وجه اگر دو قبله کند کی روا بود

چون دوست در نظر بود از حور فارغیمبا نور آفتاب کجا شمع در خورد

الّا رضایِ دوست نجویم ز خیر و شرالّا برایِ دوست نگویم به نیک و بد

در عشق واجب است دلیلی نزاریاهرگز به منتها نرسد هیچ کس به خود

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعر به بیان تجربه و احساسات عاشقانه پرداخته و به نوعی نقدی به ظواهر دینی و تعصب‌های اجتماعی دارد. شاعر از مفهوم عشق واقعی صحبت می‌کند که فراتر از معناسازی‌های مادی و ظاهرگرایی است. او به این نکته اشاره دارد که عشق و عشق ورزی در وجودش تغییراتی ایجاد کرده و او را از بندهای کمتری رها کرده است. در بخشی از شعر، شاعر می‌گوید که او از زیبایی‌های ظاهری و تفاوت‌ها غافل است و تنها به رضایت و محبت دوست (عاشق) فکر می‌کند. او همچنین اشاره می‌کند که در عشق هیچ کس به بی‌نهایت نمی‌رسد و هميشه در جستجوی عشق حقیقی است.