شمارهٔ ۳۷۳

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: هت۱۱ بیت

جانا دلی چه سوزی کان هست جای گاهتماها تنی چه کاهی کان هست در پناهت

با دیده ی پر آبم با سینه ی پر آتشزآن سینه ی سپیدت زآن دیده ی سیاههت

هر روز بامدادان کایی برون ز خانهباشند صد هزاران بی دل گرفته راهت

زان پس که با تو بودم بی گاه و گاه گشتمراضی بدان که بینم در راه گاه گاهت

در محنت درازم زآن گیسوی درازتبا قامت دوتاهم ز آن ابروی دو تاهت

چون سرو خشک زارم چون ماه نو نزارمز آن قد هم چو سروت ز آن روی هم چو ماهت

رنجی ست عاقلان را هاروت جرم کارتگنجی است عاشقان را یاقوت عذر خواهت

ناهید خیره گردد وقت سماع دورتخورسید سجده آرد پیش جمال و جاهت

پوشی سلاح کینم سازی سپاه جنگمهر ساعتی روا نیست اندیشه سال و ماهت

آگه نه ای که باشد در کین و جنگ بر منچشم دژم سلاحت زلف به خم سپاهت

سوزان شود نزاری از عشق تو هر آن گهکاراسته ببیند در بزم پادشاهت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی بسیار عمیق است. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به خاطر دوری او متحمل می‌شود، صحبت می‌کند. او از حالت‌های احساسی خود می‌گوید؛ چشمانش پر از اشک و دلش پر از آتش است. شاعر از زیبایی‌های معشوقش، مثل گیسو و ابرو، سخن می‌گوید و به تفاوت موجود میان خود و او (که به تمثیل مانند سرو و ماه توصیف شده‌اند) اشاره می‌کند. همچنین به احساسات دیگران در مواجهه با عشق او اشاره کرده و می‌گوید که عشق به او برای عاقلان دردسرساز و برای عاشقان گنجینه است. شعر در نهایت به حالت‌های اضطراب و جنگ درونی اشاره می‌کند که عشق به معشوق در دل شاعر ایجاد می‌کند.