شمارهٔ ۳۶۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: مت۹ بیت

بکشم گر همه کوه است وز آهن ستمتبر ندارم به جفا چشم امید از کرمت

تا بمیرم زغمت روی نتابم هرگزوین تفاخر نه بس آخر که بمیرم ز غمت

در وفای تو نشینم که توانم بر خواستاز سر سر که سرم باد فدای قدمت

عیب گویند که در پای تو افتم آخرکه به بت خانه روی سجده نماید صنمت

تا سلامی به تو آرد به رقیبت فرمایتا صبا را نبرد ناز بسی از کرمت

قادری گر بزنی گر بنوازی ، اماآن کن ای دوست که از کرده نباشد ندمت

یاد داری که چه عهد است میان من و توتا بدانی که فراموش نکردم قسمت

در کشیدم ز همه خلق جهان دامن دلبو که چون پیرهنت تنگ به بر در کشمت

جهد کن در طلب وصل نزاری خوش باشعاقبت دست دهد دولت این نیز همت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق عمیق و وفاداری به معشوق است. شاعر با قدرت و احساسات قوی می‌گوید که هیچگاه چشم امیدش را از کرمت برنمی‌دارد و حتی اگر برایش رنج و سختی به بار آوردی، عشقش را فراموش نخواهد کرد. او معتقد است که هیچ‌گاه از عشقش ودوست داشتن معشوق روی برنخواهد تافت و در جفاها و ناملایمات نیز به وفاداری خود ادامه می‌دهد. همچنین، شاعر به یادآوری عهد و پیمان میان خود و معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد جنبه‌های عشق و محبت را درک کند. در نهایت، به امید وصالی خوش و آینده‌ای روشن به معشوقش دلگرمی می‌دهد.