شمارهٔ ۳۰۲

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: تنیست۸ بیت

عذابی چو مهجوری از دوست نیستخیال ار تصور کنی اوست، نیست

و گر تو بر آنی که از روزگارسر و کار من بی تو نیکوست ، نیست

چنان زار شد از نزاری تنمکه بر استخوانم به جز پوست نیست

مکن این تصور که مسکین دلمبر آن طاق جفت دو ابروست، نیست

مرا گر برانی به جانت قسمکه هیچم به جایی ره و روست ، نیست

وگر بر خیالت گذر میکندکه خصمی بتر زان دوجا دوست نیست

وگر نیز گویی که درد مرابه جز از وصل تو داروست، نیست

نزاری مپندار و صورت مبندکه روزی به نیروی بازوت نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عذاب ناشی از جدایی از دوست و احساس تنهایی شاعر است. شاعر به توصیف حال زار و رنجی می‌پردازد که از دوری محبوب به او دست داده و می‌گوید که این درد به قدری عمیق است که هیچ چیز جز وصال محبوب نمی‌تواند آن را درمان کند. او از تصورات نادرست درباره این جدایی و آرامش خاطر ناشی از آن سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که حتی در صورت دوری، هیچ بدی از جدایی محبوب بدتر نیست. در نهایت، شاعر به تأکید بر قدرت عشق و پیوند عاطفی می‌پردازد و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین وصال محبوبش باشد.