شمارهٔ ۲۹۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهیکیست۷ بیت

خنک مرا که خرابات و خانقاه یکی ستگدا و خواجه و درویش و پادشاه یکی ست

چو جاهلانِ دگر هر جهان پناهی راجهان پناه نخوانم جهان پناه یکی ست

چو از بروتِ خود و ریشِ کس نیندیشماگر سرم ببرَد باد اگر کلاه یکی ست

چو دوست سایۀ خود بر سرِ من اندازدمرا درختِ بهشت و بنِ گیاه یکی ست

چو هم نشینیِ یوسف بود زلیخا رافرازِ مسندِ مصر و نشیبِ چاه یکی ست

عجب چو هر سه و هفتاد اهل اسلام اندچه گونه از سه و هفتاد اهلِ راه یکی ست

نزاریا ببُر از خویش و در کسی پیوندکه گر به خود بروی طاعت و گناه یکی ست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از مولانا بیانگر این است که همه انسان‌ها با هر عنوان و مقام یکسان هستند. او به این نکته اشاره می‌کند که در خرابات (محل فساد) و خانقاه (محل عبادت) فرقی نیست و همه در برابر خداوند یکسان‌اند. همچنین، او تأکید می‌کند که به جای فکر کردن به ظاهر و مقام دیگران، باید به روح و حقیقت مشترک آنها توجه کرد. در نهایت، مولانا به وحدت و یکی بودن همه انسان‌ها و اینکه در نهایت گناه و طاعت هم فرقی ندارند، اشاره می‌کند و به خواننده توصیه می‌کند که از خودپرستی دور شود و به اتحاد انسان‌ها بیندیشد.