شمارهٔ ۲۸۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: انهکردهست۶ بیت

مرا سودایِ تو دیوانه کرده ستز خویش و آشنا بی گانه کرده ست

فغان از چشمِ دل دزدت که چشممچو گوشَت معدنِ دُردانه کرده ست

خطی آوردی و با من همان کردکه سوزِ شمع با پروانه کرده ست

از آن مستم که ساقّیِ محبّتپیاپی بر سرم پیمانه کرده ست

نخواهد هرگز از می توبه کردندلم عزمی چنین مردانه کرده ست

عبادت خانه یی دارند هر کسنزاری قبله از می خانه کرده ست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی ناشی از آن صحبت می‌کند. او به دلیل عشقش از خود و آشناهایش بی‌خبر و غافل شده است. درد و اندوهی که از چشم دلبرش به او رسیده، او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و شبیه به حال شمعی است که در پی پروانه می‌سوزد. شاعر همچنین به شوق و مستی ناشی از محبت اشاره می‌کند و از نیتش برای ترک می‌گوید، اما قلبش به تصمیمی قاطع در ادامه این عشق راضی شده است. او به دین و عبادت نیز اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که بسیاری از آدم‌ها به عشق و می‌خانه به عنوان قبله‌ی خود روی می‌آورند.