شمارهٔ ۲۷۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: لمایدوست۷ بیت

گمان مبر که ز یادِ تو غافلم ای دوستکه نیست یادِ کسی جز تو در دلم ای دوست

به جانِ تو که اگر بگسلد ز تن جانمکه من ز مهرِ تو پیوند نگسلم ای دوست

کسی دگر به دل و دیده در نمی آیدکه ایستاده تویی در مقابلم ای دوست

وصال داشتم امیّد چون نگه کردمخیال بود ز وصلِ تو حاصلم ای دوست

به آبِ مهرِ تو بوده ست خاکِ عشق مگرکسی که کرد به قدرت عجین گلم ای دوست

محبّتِ تو وجودم فرو گرفت چنانکه خون نماند دگر در مفاصلم ای دوست

به اختیار نزاری نبود عزمِ سفرقضا ز کویِ تو برداشت منزلم ای دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق گوینده به دوستش است. او تأکید می‌کند که هرگز از یاد دوست غافل نمی‌شود و محبت او در وجودش رسوخ کرده است. حتی اگر جانش از بدنش جدا شود، محبت دوستش را فراموش نخواهد کرد. گوینده به شدت تحت تأثیر عشق و یاد دوستش قرار دارد و کسی دیگری به دل و دیده‌اش نمی‌آید. او احساس می‌کند که احتمال رسیدن به وصال (دیدن دوباره) با خیال و انتظار است. در نهایت، گوینده می‌گوید که بدون اختیارش از زادگاه و مکان زندگی‌اش دور شده، زیرا قضا او را از عشقش دور کرده است.