شمارهٔ ۲۷
در عشق اعتبار منه صلح و جنگ رازیرا نشانه ی دگرست این خدنگ را
تا از خودی خود نبرندت برون تماماز دامن تو باز نگیرند چنگ را
هر گه که گشته باشی در ذات دوست محودیگر حجاب تو نکند نام و ننگ را
چون نفس مطمئنه به مرکز قرار یافتزان پس چه اعتبار شتاب و درنگ را
زان خاصیت که در سکنات غزال هستهرگز به وقت حمله نباشد پلنگ را
روشن دلان به آینه محتاج نیستندزیرا کز ابتدا بزدودند زنگ را
فرهاد کی فریفته ی بی ستون شدیگر بر محک زدی دل شیرین و سنگ را
بی چاره جان نبرد ز شیرین عشق از آنکبا نوش شهد تعبیه دارد شرنگ را
پهلو چگونه ساید با پیل عشق ، عقلکز نیل ، بی درنگ در آرد نهنگ را
گر زلف و روی دوست نبینی نزاریااز هم چگونه فرق کنی صلح و جنگ را