شمارهٔ ۲۵۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایاوست۱۰ بیت

جانم فدایِ آن که دلم مبتلای اوستجان و جهان و هر چه دگر از برای اوست

آبِ حیات در قدحِ جان فزایِ اوانفاسِ روح در دمِ معجز نمایِ اوست

هرگز دگر خلاص و نجاتش کجا بودحلقی که قیدِ طره مشکل گشایِ اوست

مرغ دلِ تپانِ مرا چون کبوترانپروازِ شوق بر سرِ بامِ سرایِ اوست

شادیّ جان ما غم عشق است هم چنانکبیمار را طبیبِ شفا احتمایِ اوست

مغزش عجین به علّتِ ماخولیا بوددر هر سری که نه همه محضِ هوایِ اوست

از غایبان غریب بود دعویِ حضورخرّم وجودِ آن که به دل آشنایِ اوست

عشق آمد و نزاریِ شوریده حال رااز خانه کرد بر در و بنشست جای اوست

ترک مراد و وایهء دنیا گرفته‌ایممقصودِ ما به دین و به دنیا رضایِ اوست

بر امر و نهیِ عشق که نافذتر از قفاستما را چه اختیار بود رای رایِ اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیان‌گر عشق عمیق و شوق شدید شاعر به معشوق است. شاعر جان و تمام وجودش را فدای او می‌کند و باور دارد که حیات و زندگی‌اش به او بستگی دارد. او احساس می‌کند که در عشق به معشوق، هیچ نجاتی جز نزدیکی به او وجود ندارد و تمام شادی‌ها و غم‌هایش به او مربوط می‌شود. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عشق او را به جنون می‌کشاند و در این مسیر، برای رسیدن به رضای او از دنیا و خواسته‌های مادی دست می‌کشد. در نهایت، او تأکید می‌کند که در عشق، اختیاری جز پیروی از اراده معشوق ندارد.