شمارهٔ ۲۴۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ست۱۳ بیت

هرکه در حلقۀ عشّاقِ قلندر ننشسترختِ ایّامِ خود از کویِ ملامت بربست

عشق بازی نتوان کرد به بازی ای دوستپای در صورت معنی ندهد هرگز دست

تا ز صورت ننهی پای برون عشق مبازاصل معنی ست به صورت چه نکوروی و چه گست

عاشقان هر چه خودی باشد از آن برخیزندخودپرستی نکند عاشقِ معشوق پرست

نازکان را نبود مرتبۀ کارِ درشتکه شنیده ست که هرگز ز خیار آتش جست

عشق را مرد نه هر مرد که بسیاری مردبه بلاغت نرسیدند به پنجاه و به شست

لافِ مردی زدن ای زن صفتان بازی نیستکه بلندی نه برازا بود از قامتِ پست

مهرۀ خر نکند نفعِ زمرّد هرگزذوقِ شکر ندهد چاشنیِ طبعِ کبست

عاشقی چیست تولّا و تبّرا کردننیستی از همگان با همگان بودن هست

هم چو ما تا به قیامت نکند مستی کمهر که یک جرعه چشید از کفِ ساقیِ الست

عشق بیرون نتوان کرد به زور از سرِ مانگسلد سلسلۀ عشق چو درهم پیوست

سرزنش کردن و بد گفتنِ مردم چه کندهر که در کار درست است نترسد ز شکست

فتنه گویند بر انگیخت نزاری ز جهانفتنه انگیز بود عاشقِ شوریدۀ مست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و ویژگی‌های عاشقان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که کسی که در جمع عاشقان نیست، از مشکلات و ملامت زندگی دور می‌شود. عشق نیازمند فراق از خودپرستی است و عاشقان واقعی کسانی هستند که در پی معشوق و عشق خالصند. او تأکید می‌کند که عشق واقعی فراتر از ظاهر است و مردانگی و شجاعت در عشق به بلاغت و هنر نیست، بلکه در شایستگی و صداقت معنا دارد. عاشق باید از انتقاد دیگران نترسد و همواره به عشق خود وفادار بماند، چون عشق واقعی نمی‌تواند با زور از دل بیرون برود و همواره ادامه خواهد داشت. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق می‌تواند انسان را از قید و بندهای دنیا آزاد کند و به او قدرت و شور زندگی ببخشد.