شمارهٔ ۲۳۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وزست۶ بیت

ز من مپرس که شب چند رفت و کی روزستکه را بود خبر از خود که در چنین سوزست

دو چشمِ مردم اگر خیره در جمال تو ماندعجب مدار که خورشیدِ عالم افروزست

نشانِ ماه بود عید دیگران و مرانظر به روی تو هر بامداد نوروزست

چو از کمانِ تو باشد سپر نمی خواهمبه پیش تیرت اگر ناوک جگر دوزست

بده که دست کشِ جام شوق هش یارستبزن که کشتۀ شمشیر عشق پیروزست

برو نزاری و سر در سرِ ارادت کناگر پدر به تو گوید مکن بدآموزست

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر به موضوع عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. او از دیگران می‌خواهد که از او درباره گذر زمان نپرسند، زیرا در این حال و هوا کسی حواسش به گذر روز و شب نیست. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر چشمان مردم به جمال او خیره مانده، جالب نیست، چرا که او خورشیدی است که همه را روشن می‌کند. همچنین فروردین و عیدها برای او با دیدن معشوقش آغاز می‌شود. شاعر بیان می‌کند که با وجود عشق، نیازی به سپر ندارد و عشق او پیروزی را به ارمغان می‌آورد. در خاتمه، شاعر توصیه می‌کند که به عشق و ارادت خود وفادار باشد، حتی اگر دیگران به او بگویند که رفتار نادرستی در پیش گرفته است.