شمارهٔ ۲۲۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ست۹ بیت

در حضور دوستان می پرستاین گواهی میدهم اندر الست

هرکه را دادند جام بی هُشیمست و لایعقل شدو از خود برست

دل ز بدو فطرتم از دست رفتلاجرم اینجا نمی آید بدست

چون ندادم دل به دلداری نِیَملایق و همصحبت اهل نشست

توبه ی توهم چو زلف یار ماستپای تا سر پرشکنج و پر شکست

چیست عقل و نفس ما؟لات و هبلپس چرائی معترض بر بت پرست

هم عنان جبرئیل حضرت استهرکه را توفیق بر فتراک بست

عاقلان را حوصله ی این لقمه نیستبر نزاری شان ولی انکار هست

خویشتن بینان کوته دید رانیست حدّ خود براندازان مست.

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره حالتی از مستی و بی‌خودی است که در حضور دوستان به وجود می‌آید. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که وقتی که کسی در حال مستی به سر می‌برد، عقل و وجدانش را از دست می‌دهد و به نوعی از خود بی‌خود می‌شود. او به دلش اشاره می‌کند که به دلیل عدم توانایی در محبت، دیگر نمی‌تواند احساساتش را درک کند. همچنین، شاعر به توبه‌هایی اشاره می‌کند که شبیه زلف یار است و به راحتی شکسته می‌شود. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که عاقلانی که شناخت بیشتری دارند، حوصله این نوع تجربه‌ها را ندارند و کسانی که خودشان را درک نمی‌کنند، قادر به دیدن حقیقت نیستند.