شمارهٔ ۲۰۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهیتوست۷ بیت

تو در آ خانه کیا کیست دگر خانهٔ توستمن کی‌ام هیچ به جز تو همه بیگانهٔ توست

گرچه پروانه‌صفت مولع شمعیم همهسوختن کار خلیل است که پروانهٔ توست

نفس و ارکان طبیعت به محل مجبورندعقل خود شاهد حال است که دیوانهٔ توست

من آشفته نی‌ام محرم اسرار رجالهرکه بیرون ندهد راز تو مردانهٔ توست

دانه از پنبهٔ حلاج جدا می‌کردمپود و تارش همه آن است که در شانهٔ توست

کشتزاری‌ست جهان آب و زمینش همسانحق و باطل همه از ریختن دانهٔ توست

ما نداریم دگر با دگری پیمانیخود نزاریِّ گدا مست ز پیمانهٔ توست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به هویت و وابستگی عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که در زندگی‌اش هیچ چیز جز معشوق برایش اهمیت ندارد و همه چیز بیگانه است. شاعر به شمع و پروانه اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق به معشوق موجب سوختن و رنج کشیدن اوست. همچنین به دیوانگی عقل اشاره می‌کند که به عشق او گواهی می‌دهد و رازهای دل را با دیگران در میان نمی‌گذارد. او به شباهت زندگی با کشتزار اشاره کرده و نشان می‌دهد که حق و باطل همه از عشق او ناشی می‌شود. در پایان، بیان می‌کند که هیچ پیمانی با هیچ‌کس ندارد و عشق او جامی است که او را مست کرده است.