شمارهٔ ۱۶۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: نماست۱۰ بیت

هر که را جانی‌ست با جانان ماستجان ما چون او شود او جان ماست

هر دو عالم گر یکی بینی به اوآن یکی سرچشمه ی حیوان ماست

چشمه ی خضر و زلال زندگیجمله در حرف سخنگویان ماست

در صفات نیستان گر آیتیهست حمدالله آن در شأن ماست

آفتاب چرخ با آن فرّ و زیبپرتو یک ذره از احسان ماست

آفتابی چون شود در ذره محواین چنین کآثار آن برهان ماست

گاه سلطانی گدای کوی اوگه گدای کوی او سلطان ماست

گرچه ما هم از گدایان رهیمهر کجا سلطان سری دربان ماست

هر که خواهی باش اصلا هیچ نیستگر برون از عهدهٔ پیمان ماست

یک اشارت بس اگر گوید به رمزداغ ما دارد نزاری آنِ ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به روابط عمیق میان انسان و معشوق اشاره دارد. شاعر بر این باور است که هر کسی جان دارد، در حقیقت با جانان (معشوق) خود مرتبط است. اگر دو دنیا را یکی ببینی، به اصل وجود برمی‌گردد که نتیجه‌ای از عشق و زندگی است. معشوق نه تنها سرچشمه زندگی و حیات است، بلکه تمام خوبی‌ها و صفات نیک نیز به او نسبت داده می‌شود. شاعر به قدرت و زیبایی معشوق اشاره می‌کند که تمام عالم را تحت تاثیر قرار می‌دهد. همچنین آورده است که گاه انسان در مقام سلطنت و گاه در مقام گدایی است، اما در هر حالت، معشوق محبوب‌ترین و برترین است. به طور کلی، مفهوم عشق و تعلق خاطر به معشوق، در زندگی انسان‌ها به عنوان نیروی محرکه‌ای شناخته می‌شود که همه چیز را معنا می‌دهد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که اگر کسی از پیمان عاشقی خارج شود، در حقیقت چیزی از دست داده است و تنها با یک اشاره از سوی معشوق، دلتنگی و اشتیاق به او دوباره زنده می‌شود.