شمارهٔ ۱۵۰

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: لاست۱۱ بیت

دل و جانم آنجا که جان و دل استبه جانان که بی جان و دل مشکل است

غلط میکنم چند گویم ز دلبه جانان رسیدن نه کار دل است

ز مبدای فطرت برفته ست حکمهمین است و بس جان به جان مایل است

نه دنیا بمانده ست و نه دین به منمرا از محبت همین حاصل است

گرفته نشیمن گه جان منعقابی دلاور ولی بسمل است

نهنگی ست در قلزم آز منو لیکن چو لنگر دو پا در گل است

بر امید یک قطره از بحر عشقدو عالم به صد غصه بر ساحل است

ز بن گاه تقلید بربند رختکه مقصد فراتر از آن منزل است

ندانی به خود هیچ دانا کسی ستکر بر جمله دانندگان فاضل است

ندانست مستودع از مستقرهر آن کو درین امتحان داخل است

نزاری ز مردان حق گو سخندگر هر چه گویی همه باطل است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و جستجوی حقیقت اشاره دارد. او از پیچیدگی‌های دل و جان صحبت می‌کند و می‌گوید که رسیدن به معشوق تنها با دل نمیسر نیست. شاعر به این نکته می‌پردازد که جهان و دین برای او معنایی ندارند و تنها عشق است که حقیقت را به او می‌آموزد. او به تمثیل‌هایی مانند عقاب و نهنگ اشاره می‌کند تا از وضعیت عاطفی و وجودیش بگوید، و به این نتیجه می‌رسد که در جستجوی عشق باید از تقلید دست برداشت و به دنبال هدفی بالاتر باشد. در پایان، شاعر به محدودیت‌های دانش و درک انسان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که گفتار مردان حقیقت‌گو باید بر دیگر سخنان ارجح باشد.