شمارهٔ ۱۴۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: است۱۰ بیت

آه مِن حُبّکَ مِن حُبّکَ آه این چه قضاستبَلَغ السیل چه تدبیر کنم این چه بلاست

آتش عشق به هر بیشه که در می‌افتدپیش او سنگ و گیا هر دو روان است و رواست

گرد بر دامن هر سوخته کز عشق نشسترستخیز آمد و طوفان ملامت برخاست

غم مستغرق دریا نخورد بر ساحلاز کسی پرس که هم بستر خوابش دریاست

کس نداند که مرا با تو چه کار افتاده ستگر بداند نکند عیب وگر کرد سزاست

لا محال از عقب عشق ملامت خیزداز ملامت نگریزیم که خود شیوه ماست

به ملامت گر و تشنیع زن و عیب نمایخاک بر فرقم اگر یک سر مویم پرواست

گر مرا عشق ز خلقیّت خود برهاندچه بماند همه معشوق که در عین بقاست

چو حجاب است هم از پیش مگر برخیزدبیش از این هیچ ندارم ز نزاری درخواست

راز خاصان نتوان کرد چنین فاش خموشزان که در حوصله عام نمی گنجد راست

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار حاکی از درد و عشق عمیق شاعر است. او از غم و بلاهایی که به واسطه عشق بر او نازل شده، صحبت می‌کند. احساساتش آنچنان شدید است که همه چیز را در آتش عشق می‌بیند و می‌گوید که در این مسیر، ملامت و سرزنش دیگران امری طبیعی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌داند او با این عشق چه مصیبت‌هایی را تجربه کرده و اگر هم بدانند، نمی‌توانند او را سرزنش کنند. او به وضوح نشان می‌دهد که عشق برای او فراتر از تمامی موانع و مشکلات است و ملامت‌ها نمی‌توانند او را از این مسیر بازدارند. در نهایت، او از عشق خود درخواست می‌کند که او را آزاد کند و بیان می‌کند که راز عشق خاص است و نمی‌توان آن را به‌راحتی با دیگران در میان گذاشت.