شمارهٔ ۱۳۷۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ایی۱۴ بیت

گر امشب هم چو دوش از در درآییچو روح الله به لب معجز نمایی

زهی دولت ولی تا بر که گردیزهی خلوت ولی تا بر چه رایی

چه خوش باشد اگر شادان و خنداندگر بار از درم ناگه درآیی

رقیبانت اگر مانع نیایندز هجرانت مگر یابم رهایی

چو برداری نقاب از رشکِ خورشیددرِ فردوسِ اعلا می‌گشایی

چو بنشینی دمی بر دست گیریشکر می‌ریزی و جان می‌فزایی

خواصی طرفه داری در لب و چشمکه جان می‌بخشی و دل می‌ربایی

ترا گر زهره خوانم جایِ آن استکه خوش می‌رقصی و خوش می‌سرایی

به کویت آمدم دیروز و گفتممگر در چشمم آمد روشنایی

رقیبِ تیره رویت بر سرِ کویبه من گفت ای فلان آخر کجایی

سرِ خود گیر اگر جانت به کارستدگر زنهار تا این‌جا نیایی

بدو گفتم که ای من خاکِ کویتچرا آخر چنین در خونِ مایی

چه بد دیدی همه عمر از نزاریمکن بیگانگی هم آشنایی

به من گفت ای فضولی چون تو هرگزنمیشایی به خود ما را نشایی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوق خود می‌گوید که اگر امشب نیز مانند دیشب به در وارد شوی، با زیبایی و جاذبه‌ات روحی تازه به من می‌بخشی. او به خوشبختی و خوشی در کنار معشوق اشاره می‌کند و ابراز آرزو می‌کند که دوباره او را ببیند. شاعر از رقیبان و موانعی که او را از معشوق دور می‌کنند، ابراز نارضایتی می‌کند و تنها آرزویش رهایی از هجران است. به زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق اشاره می‌کند و او را به رقص و سرود خواندن تشبیه می‌کند. شاعر همچنین از مشقت‌های خود در پی یافتن معشوق می‌گوید و نامرادی‌هایی که از عشق به معشوق کشیده، مورد بحث قرار می‌دهد. نهایتاً، او پیغام می‌دهد که از رنج و درد عشق نباید بی‌خبر باشد و از هرگونه دوری باید دوری گزید.