شمارهٔ ۱۳۶۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایی۸ بیت

به پای مردیِ عقل از رهِ شکیباییکجا روم که محال است عقل و سودایی

طمع مکن که به تدبیرِ عقل دست دهدشکیب هر که برآورد سر به شیدایی

دلی بباید و پیشانی‌یی که نتوان رفتطریقِ عشق به نازک‌دلی و رعنایی

هنوز عشق ندانی که چیست تا وقتیکه در محافلِ مردانِ پاک بازآیی

به جز کمال نبینی چو چشم بربندیبه‌جز جمال نبینی چو چشم بگشایی

چو باز دیده ز هر دو جهان چو بردوزیبه دوست راه بری چون به خویش بازآیی

نزاریا به سرِ عشق هیچ ره نبریبه عقلِ مختصر آن به که درنیفزایی

خلافِ عشق به فرمانِ عقل دانی چیستهمان حکایتِ ابلیس و خویشتن رایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به زیبایی و پیچیدگی عشق و عقل می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عقل و شکیبایی نمی‌توانند به تنهایی در مسیر عشق به انسان کمک کنند و عشق نیاز به دل‌باختگی و پیشانی مصمم دارد. او به این نکته اشاره می‌کند که تا زمانی که در جمع مردان پاک نباشی، درک واقعی عشق ممکن نیست. همچنین، او تأکید می‌کند که وقتی به عشق واقعی می‌رسی، زیبایی و کمال را می‌بینی و وقتی از عشق دوری کنی، عقل نمی‌تواند تو را به هدف برساند. در انتها، شاعر عشق را بالاتر از عقل می‌داند و به شباهت آن با داستان ابلیس اشاره می‌کند که با خودمحوری خود را از عشق دور نگه می‌دارد.