شمارهٔ ۱۳۴۴
ای زندگیِ جان ها الّا به تو جان حی نیاین جا که منم آری آن جا شی و لا شی نی
صاحب نظران گرچه بی دیده ترا دیدنداعما چو نمی بیند افتد به سرِ پی نی
عارف نبود هرگز در زاویه بنشستهاَطباقِ سماواتش گر زیرِ قدم طی نی
گر نوش طمع دارد با نیش فرا سازدتا جویِ عسل بیند امّا مگس و قی نی
از خویش به در رفته بی تو نبود یک دمبنیاد برافکنده اوقات کند پی نی
دردِ تو کسی دارد کز درد نمی نالددر داغِ تو می سوزد امّا اثرِ کی نی
تو حاضر و ما طالب آخر چه حجاب است ایندر عینِ حضوری تو موقوف به جا کی نی
هر چند گدایانت خوارند و زبون امّاشوریده ز جامِ تو کم تر ز جم و کی نی
در دوستی لیلی وحشی شد و سوداییمجنونِ سبک دل را مِن بعد سرِ حی نی
یک جرعه نزاری را در کام چکانیدیسر رفت و هنوز از سر بیرون نشود می نی